Skip to content
Zwalczanie przestępczości oraz ograniczanie agresji wśród dzieci i młodzieży - KWP w Lublinie PDF Drukuj Email
07.04.2015.

Lublin, dnia 16 marca 2015 roku


FORMULARZ ZGŁOSZENIOWY DOBREJ PRAKTYKI [1] (DP).

Temat DP: Doskonalenie zawodowe funkcjonariuszy i pracowników policji garnizonu lubelskiego zajmujących się zwalczaniem przestępczości oraz ograniczaniem agresji wśród dzieci i młodzieży

Podmiot zgłaszający DP

Komenda Miejska Policji w Lublinie

Podmiot / komórka organizacyjna realizujące DP

Wydział Prewencji Komendy Miejskiej Policji w Lublinie

Komórka (jednostka) wiodąca - odpowiedzialna za realizację

Wydział Prewencji Komendy Miejskiej Policji w Lublinie

Podmioty współpracujące w realizacji DP

Naczelnicy Wydziałów Komendy Wojewódzkiej Policji w Lublinie,

Komendanci Komend Miejskich i Powiatowych Policji garnizonu lubelskiego

Osoba do kontaktów

w sprawie DP (z jednostki zgłaszającej)

telefon / fax. / e-mail

Anita Gumulska

tel. 811 55-78; faks 811-46-24,

e-mail: Ten adres e-mail jest ukrywany przed spamerami, włącz obsługę JavaScript w przeglądarce, by go zobaczyć

Osoba do kontaktów

w sprawie DP (z jednostki realizującej)

telefon / fax. / e-mail

Anita Gumulska

tel. 811 55-78; faks 811-46-24,

e-mail: Ten adres e-mail jest ukrywany przed spamerami, włącz obsługę JavaScript w przeglądarce, by go zobaczyć

Kryteria oceny DP

Opis

Obszar, w jakim zastosowana została DP (podkreślić właściwy)

a) prewencja

b) dochodzeniowo-śledczy

c) postępowania administracyjne

d) kadrowo - szkoleniowy

e) logistyka

f) planowanie strategiczne i sprawozdawczość

g) kształtowanie wizerunku Policji

h) inne:

Publikacja DP w module: (niepotrzebne skreślić)

ogólnodostępnym

wymagającym rejestracji

Podstawa prawna zadania realizowanego DP[2]

Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 roku w sprawie szczegółowych warunków odbywania szkoleń zawodowych i doskonalenia zawodowego
w Policji

Cel realizowany przez zastosowanie DP

Zwiększenie kwalifikacji zawodowych funkcjonariuszy i pracowników policji garnizonu lubelskiego zajmujących się zwalczaniem przestępczości oraz ograniczaniem agresji wśród dzieci i młodzieży

Skąd wzięła się inicjatywa w zakresie wypracowania DP (krótka diagnoza).

Przestępczość z udziałem nieletnich to problem, który wymaga doskonalenia umiejętności niesienia pomocy oraz zdobywania nowej wiedzy i kwalifikacji, także w oparciu o międzynarodowe doświadczenia w zakresie zwalczania przestępczości oraz ograniczania agresji wśród dzieci i młodzieży. KMP w Lublinie w 2013 roku podjęła inicjatywę wzbogacenia doskonalenia zawodowego funkcjonariusz/pracowników lubelskiego garnizonu o wiedzę Policji z innych państw członkowskich UE (Malta, Bułgaria, Francja, Rumunia). W maju 2013 roku projekt KMP w Lublinie „Dziecko jako ofiara i sprawca przemocy – policyjna wymiana doświadczeń” został pozytywnie oceniony przez Narodową Agencję Programu Leonardo da Vinci i uzyskał dofinansowanie na jego realizację.

Innowacyjność DP - różnica od dotychczasowego sposobu postępowania

Projekt „Dziecko jako ofiara i sprawca przemocy – policyjna wymiana doświadczeń” został zrealizowany w ramach Programu Leonardo da Vinci – „Uczenie się przez całe życie”. Umowę o dofinansowanie projektu podpisano 26 lipca 2013 roku, realizacja przedsięwzięcia rozpoczęła się 1 października 2013 roku, a zakończyła 31 stycznia 2015 roku. Potrzeba jego realizacji wynikała z chęci pozyskania wiedzy i doświadczeń posiadanych przez zagranicznych partnerów w zakresie przeciwdziałania i zwalczania zjawiska przemocy i agresji wśród dzieci i młodzieży oraz zwiększenia kwalifikacji zawodowych lubelskich policjantów w obszarze zwalczania przestępczości wśród nieletnich. Poznanie rozwiązań państw goszczących (wdrażanych projektów i programów dla dzieci i młodzieży, stosowanych strategii i rozwiązań prawnych, stosowanych procedur postępowania jako formy kompleksowego oddziaływania wobec przemocy w rodzinie i szkole, zasad postępowania z dzieckiem będącym ofiarą i sprawcą przemocy, podejmowania interwencji oraz działań przez Policję w przypadku zagrożeń w szkole i domu), gdzie działania na rzecz zapewnienia bezpieczeństwa są efektywne i skuteczne było unikalną szansą zdobycia cennej wiedzy praktycznej. Dzięki realizacji projektu w okresie od marca do września 2014 roku 60 policjantów/pracowników garnizonu lubelskiego w 12 - osobowych grupach wymieniło doświadczenia w zakresie przeciwdziałania i zwalczania zjawiska przemocy i agresji wśród dzieci i młodzieży w policjach europejskich:

  • na Malcie (Floriana) – 23-29 marca 2014r.,
  • w Bułgarii (Główna Dyrekcja Policji Krajowej w Sofii) – 11-17 maja 2014r.,
  • we Francji (Troyes i Melun) - 18-24 maja 2014r.,
  • w Rumunii (Bukareszt) – 8-14 czerwca 2014r.,
  • w Bułgarii (Stołeczna Dyrekcja Spraw Wewnętrznych) – 7-13 września 2014r.

Maltańskie służby policyjne są jednymi z najstarszych służb w Europie. Policja na Malcie powstała 12 lipca 1814 roku. Odpowiada za prowadzenie postępowań przygotowawczych oraz bezpieczeństwo narodowe. Zadaniem policjantów jest utrzymywanie porządku publicznego, zapobieganie i zwalczanie przestępczości, prowadzenie postępowań przygotowawczych, zbieranie dowodów, doprowadzanie sprawców przed wymiar sprawiedliwości.

Zasadą jest pełnienie służby bez śpb. Tematyką przemocy dziecięcej zajmuje się dobrze wyszkolony personel. Współpracuje on z opieką społeczną, odwiedza szkoły, przeprowadza wykłady o tematyce prewencyjnej, podczas rozmów tworzy atmosferę zaufania, zapewniając dzieci, że zostaną wysłuchane, jeśli będą potrzebować pomocy ze strony Policji. Stosując Dyrektywę ustanawiającą normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw 2012/29/UE w pierwszym rzędzie funkcjonariusze dążą do najlepszego zabezpieczenia interesu dziecka, zgodnie z Kartą Praw Podstawowych Unii Europejskiej i Konwencją ONZ o prawach dziecka przyjętą 20 listopada 1989 r.. Dzieci będące ofiarami uznawane są za osoby posiadające pełnię praw określonych w niniejszej dyrektywie i traktowane jako takie, i są uprawnione do korzystania z tych praw w sposób uwzględniający ich zdolność do formułowania własnych poglądów. Malta zapewnia ofiarom, zgodnie z ich potrzebami:

- dostęp do usług wspierania ofiar,

- pomoc świadczoną bezpłatnie,

- działa w interesie ofiar przed, w trakcie i przez odpowiedni czas po zakończeniu postępowania karnego,

- członkowie rodziny mają dostęp do usług wsparcia dla ofiar, zgodnie z ich potrzebami i stopnia szkody poniesionej w wyniku przestępstwa popełnionego przeciwko ofierze.

Ułatwia kierowanie ofiar przez właściwy organ, który otrzymał zawiadomienie do innych odpowiednich podmiotów, które świadczą usługi wsparcia dla ofiar. Usługi te i wszelkie specjalistyczne wsparcie może być świadczone przez organizacje państwowe lub pozarządowe a dostęp do nich nie jest zależny od oficjalnego złożenia zawiadomienia o przestępstwie. Gwarantuje prawo do zrozumienia i bycia zrozumianym, uzyskiwania informacji od pierwszego kontaktu z właściwym organem, prawa ofiar do składnia odwołań, do uzyskiwania informacji o ich sprawie, tłumaczenia ustnego i pisemnego oraz do korzystania z usług wspierania ofiar. Krajową agencją opieki społecznej dla dzieci i rodzin w potrzebie na Malcie jest Appogg (l-Aġenzija Nazzjonali għall-Ħarsien Soċjali Appoġġ għat-Tfal u għall-Familji fil-Bżonn, ang. National Social Welfare Agency for Children and Families in Need Appogg). Agencja Appogg prowadzi działania interwencyjne w zakresie opieki społecznej, zapewnia pokrzywdzonym opiekę psychologiczną, pomoc, wsparcie i porady, w szczególności grupom szczególnie narażonym, takim jak dzieci i ofiary przemocy domowej. Jest zrzeszona w ramach Fundacji Usług Opieki Społecznej Ministerstwa Rodziny i Solidarności Społecznej (Fondazzjoni għall-Ħarsien tas-Servizzi Soċjali – Il-Ministeru tal-Edukazzjoni, tax-Xogħol u tal-Familja , ang. Foundation for Social Welfare Services of the Ministry of Family and Social Solidarity), prowadzi całodobowe działania interwencyjne w zakresie opieki społecznej, zapewnia pokrzywdzonym opiekę psychologiczną, pomoc i wsparcie, a także poradę, zwłaszcza grupom szczególnie narażonym, takim jak dzieci i ofiary przemocy domowej, świadczy usługi nieodpłatnie, niezależnie od tego, czy sprawca został oskarżony i skazany.

W Bułgarii podstawy prawne do zwalczania i zapobiegania przestępczości wśród nieletnich tworzą: Kodeks Karny, Kodeks Etyczny Osób Pracujących z Dziećmi, Kodeks Rodzinny, Ustawa o przemocy domowej, Ustawa o ochronie dziecka z 2000 roku, Ustawa z 1958 roku na podstawie, której tworzone są Izby Dziecka, Ustawa o oświacie Międzynarodowej, Konwencja Haska. Terytorium Bułgarii podzielone jest na 5 części (niezależnie od podziału administracyjnego kraju). Na czele każdej z tych części stoi Inspektor Przestępczości Dziecięcej, który sprawuje nadzór nad przedmiotową problematyką. W policji bułgarskiej stosunkowo niedawno został wyodrębniony oddzielny Sektor Prewencji odpowiedzialny za szeroko pojętą problematykę dziecięcą ukierunkowaną na ulepszenie działalności prewencyjnej oraz reagowanie na wszystkie sygnały dotyczące przestępstw popełnianych przez dzieci. W strukturze Policji działają Centra Kryzysowe, w których umieszczane są dzieci w wieku od 7 do 18 roku życia Centra Kryzysowe zapewniają 48 godzinną ochronę dziecka przez Policję, gdy dziecko jest obiektem przestępstwa, zachodzi bezpośrednie niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia dziecka, zagubiło się lub jest bez opieki, może być zaangażowane w popełnienie przestępstwa. Okres 48 godzinny to czas na ustalenia dotyczące sytuacji dziecka, podjęcie niezbędnych działań mających na celu udzielenie niezbędnej ochrony (może być krótszy w przypadku ustania przesłanek). Przy każdym komisariacie działa Dziecięcy Pokój Pedagogiczny. W przypadku braku komisariatu taki Pokój funkcjonuje przy gminie. Instytucjami pomagającymi dzieciom są również Domy opieki medycznej/socjalnej (umieszczane są w nich dzieci do 7 roku życia) oraz Domy Czasowego Zakwaterowania dla dzieci powyżej 8 roku życia. W Bułgarii jest 5 takich Domów. Funkcjonariusze mający w zakresie obowiązków prowadzenie spraw z udziałem nieletnich zajmują się zarówno nieletnimi jako ofiarami jak również sprawcami przestępstw. Ponadto podejmują również działania prewencyjne współpracując ze szkołami – prowadząc wykłady dla dzieci i młodzieży. W Bułgarii nie ma sądów rodzinnych, nie ma również wydziałów zajmujących się tematyką nieletnich. Sprawy nieletnich nadzorowane są przez prokuratora. Dzieci do 14 roku życia – małoletni – nie odpowiadają prawnie. Wiek odpowiedzialności karnej nieletnich to 14-18 lat. Nieletni za najcięższe przestępstwa odpowiadają jak osoba dorosła. W przypadku sygnału o dziecku krzywdzonym służby mają 24 godziny na sprawdzenie zgłoszenia nawet w przypadku zgłoszeń anonimowych. Sprawdzenia dokonuje pracownik socjalny i powoływana jest grupa interdyscyplinarna, w skład której wchodzą osoby dobrane według miejsca zamieszkania dziecka. Osoby, które będą brały udział w interwencji ustalają na spotkaniu roboczym plan działania. W przypadku gdy w grę wchodzi przemoc i jest konieczna obdukcja lekarska dziecko jest badane bezpłatnie w ośrodku medycyny sądowej. Linia interwencyjna dla dzieci skrzywdzonych działa pod nr 116 lub 111.

We Francji zadania Policji podzielone są na trzy instytucje:

- Police Nationale (Policja Narodowa), która podlega Ministerstwu Spraw Wewnętrznych RF,

- Police Municipale (Policja Miejska) podlegająca burmistrzom poszczególnych powiatów,

- Gendarmierie Nationale (Żandarmeria Narodowa) będąca częścią francuskich sił zbrojnych.

Model resocjalizacji nieletnich obejmuje:

- sądy dla nieletnich, które orzekają środki zapobiegawcze i karne dla nieletnich,

- środki obserwacyjne i reedukacyjne,

- rodziny zastępcze,

- stowarzyszenia pozarządowe zajmujące się resocjalizacją nieletnich i zapobieganiem demoralizacji dzieci i młodzieży.

Rozporządzenie o odpowiedzialności karnej określa górną granicę wieku jaką jest ukończony 18 rok życia. Opiera się ono na dwóch zasadach:

I – zasada odpowiedzialności karnej nieletnich – jest ona bezwarunkowa i wyłącza spod odpowiedzialności karnej nieletnich, którzy nie ukończyli 13 roku życia,

II – zasada przywileju jurysdykcji – określa odrębności tworzenia specjalnego sądownictwa względem środków wychowawczych stosowanych wobec nieletnich. Wyjątek tej zasady stanowi możliwość zastosowania środków karnych.

System sądownictwa dla nieletnich tworzą: sędzia dla nieletnich, sąd dla nieletnich, izba wyspecjalizowana sądu przysięgłych dla małoletnich. Sąd i sędzia dla małoletnich posiadają ten sam zakres kompetencji. Sąd składa się z sędziego i dwóch asesorów niebędących prawnikami. Zajmują się oni sprawami nieletnich dotyczącymi wykroczeń, występków oraz popełnienia zbrodni przez nieletnich, którzy nie ukończyli lat 18-tu. Przysięgły dla małoletnich zajmuje się rozpatrywaniem spraw popełnionych przez nieletnich w wieku 16-18 lat. W świetle „zasady przywileju jurysdykcji” zakres prawny przewiduje różne środki karne i wychowawcze. Środki o charakterze wychowawczym to: upomnienie, oddanie pod nadzór rodziców lub opiekunów, oddanie pod nadzór osobie zaufania, umieszczenie w internacie reedukacyjnym, umieszczenie w placówce leczniczej lub leczniczo – pedagogicznej, środki opieki wychowawczej w warunkach środowiska otwartego, umieszczenie w internacie lub ognisku opieki wychowawczej, umieszczenie w zakładzie opiekuńczym lub leczniczo – pedagogicznym, oddanie pod opiekę organom pomocy socjalnej młodzieży. Środki o charakterze karnym to kara pozbawienia wolności i kara grzywny. Drugim filarem resocjalizacji i pracy socjalnej obok interwencji sądowej jest postępowanie opiekuńcze (oparte o kodeks cywilny) podejmowane wobec nieletnich zagrożonych w rozwoju. Kodeks cywilny wprowadza instytucje asysty wychowawczej orzekanej wobec dzieci w wieku 0-18 lat, która obejmuje zastosowanie środków o szerokim spektrum wychowawczym (od oddania pod nadzór osobie godnej zaufania – zwłaszcza rodzinie zastępczej – po umieszczeniu w zakładzie wychowawczym, internacie szkolnym, czy też w centrum szkolenia zawodowego. We Francji działają sądowe służby socjalne zdolne do szybkiego reagowania w sytuacji zagrożenia dobra dziecka. Badanie lekarskie, psychologiczne oraz szybki wywiad środowiskowy sporządzany jest w ciągu 48 godzin. Sprawami nieletnich, zarówno pokrzywdzonych jak i sprawców, zajmuje się w Policji francuskiej Departament ds. Rodziny i Nieletnich. Przesłuchanie nieletnich generalnie odbywa się bez udziału psychologa, czy też osoby najbliższej. Z założenia francuski policjant ma służyć pomocą takiemu małoletniemu. Małoletnią ofiarę przestępstwa można przesłuchać wielokrotnie. Co do zasady takie czynności procesowe są nagrywane. Policjant prowadzący czynności sporządza opisowy protokół, do którego dołącza płytę z nagraniem i przekazuje do sądu. W przypadku nieletnich ofiar przestępstw na tle seksualnym policjanci w trakcie rozmowy z nimi wykorzystują materiały pomocnicze w postaci lalek obojga płci, w różnych kategoriach wiekowych i rasowych, eksponujących narządy płciowe. We Francji występuje też instytucja prokuratora zajmująca się tylko sprawami nieletnich. Prokurator prowadzi śledztwo razem z policją. Policjant przesłuchuje małoletniego, informuje prokuratora który przegląda film i protokół, materiały następnie trafiają do psychologa. Jeżeli wymagana jest diagnoza prowadzona jest ona na terenie szpitala gdzie znajduje się odpowiednio wyposażony pokój do przesłuchań z możliwością nagrania ich przebiegu. Prokurator dla nieletniego sprawcy przestępstwa musi znaleźć odpowiedni ośrodek: otwarty, otwarty z dużą dyscypliną, zamknięty w postaci: zakładu edukacyjno – poprawczego, domu wychowawczego, zamkniętego ośrodka, kontroli sądowej. We Francji działają centra edukacyjne. Jednym z nich jest zamknięte centrum edukacyjne przeznaczone dla 12 chłopców w Fermede Lusigny/Barse. Ośrodek składa się z budynku mieszkalnego, budynku socjalnego (sale wykładowe, kuchnia, świetlica, pokój wychowawców i psychologa). Na zewnątrz jest ogródek warzywny oraz teren rekreacyjny. Sukces to miejsce zawdzięcza: małej liczbie wychowanków, dużej liczbie wyspecjalizowanej kadry, warunkom bytowym zbliżonym do naturalnych, zaangażowanej kadrze ukierunkowanej na potrzeby wychowanków i poważne ich traktowanie, spójnemu i przejrzystemu systemowi wychowawczo-edukacyjnemu, zaangażowaniu chłopców w pracę i zajęcia domowe.

W Rumunii ochrona dzieci i młodzieży zapisana jest w art. 49 Konstytucji, który stanowi, że korzystają one ze szczególnej ochrony i pomocy w realizacji swoich praw. Kodeks karny określa wiek odpowiedzialności karnej w następujący sposób:

· Małoletni, który ma poniżej 14 lat nie podlega odpowiedzialności karnej,

· Małoletni pomiędzy 14 i 16 rokiem życia podlega odpowiedzialności karnej, tylko w przypadku gdy popełnił czyn umyślnie (ze świadomością),

Małoletni pomiędzy 14 i 16 rokiem życia są warunkowo wyłączeni od odpowiedzialności karnej tj. w przypadku, gdy dopuszczają się czynu nieumyślnie, są traktowani jak małoletni poniżej 14 roku życia, jeśli zostanie udowodnione, że działali świadomie (umyślnie) będą traktowani jak małoletni powyżej 16 roku życia.

· Małoletni, który ukończył 16 lat podlega odpowiedzialności karnej zgodnie z obowiązującym prawem,

· Małoletni całkowicie wyłączeni od odpowiedzialności karnej, nie mogą zostać ukarani, mogą zostać tylko orzeczone w stosunku do nich środki ochrony (wychowawcze).

Środki wychowawcze, które można zastosować dzielą się na środki:

- bez stosowania izolacji: kursy edukacyjne, specjalistyczny dozór, zakaz opuszczania miejsca zamieszkania pod koniec tygodnia, uczestniczenie w codziennych czynnościach.

- izolacyjne: umieszczenie w ośrodku edukacyjnym, umieszczenie w ośrodku wychowawczym – za niektóre przestępstwa zagrożone karą pozbawiania wolności powyżej 7 lat lub jeśli małoletni był już wcześniej karany za inne przestępstwa.

Zgodnie z Ustawą nr 272/2004 dotyczącą ochrony i promowania praw dziecka, w stosunku do dziecka, które popełniło przestępstwo według prawa karnego i nie podlega odpowiedzialności karnej, na wniosek Generalnej Dyrekcji Opieki Społecznej i Ochrony Dziecka, na terenie administracyjnym, którego dziecko mieszka, zostanie zastosowany dozór lub zostanie ono umieszczenie w placówce. Umieszczenie w placówce oznacza czasowy środek ochrony dziecka, który zgodnie z prawem i w zależności od sprawy może oznaczać:

o umieszczenie z osobą lub rodziną,

o umieszczenie z opiekunem rodzinnym,

o w specjalnym ośrodku (jeśli czyn popełniony przez małoletniego ma bardzo duże skutki społeczne lub małoletni wielokrotnie popełniał przestępstwa)

Dozór oznacza pozostawienie dziecka ze swoją rodziną, ale musi ono postępować zgodnie z pewnymi zasadami (chodzić do szkoły, otrzymywać pomoc psychologiczną, ma zakaz przebywania z niektórymi osobami lub w niektórych miejscach). Gdy dziecko popełni czyn zabroniony, który nie podlega odpowiedzialności karnej jego sprawę prowadzi Generalna Dyrekcja Opieki Społecznej i Ochrony Dziecka właściwa dla miejsca zamieszkania dziecka. Instytucja ta podlega radzie powiatowej, odpowiednio lokalnym radom w dzielnicach Bukaresztu i może sugerować, zależnie od sytuacji dziecka, specjalna ochronę.

Zapobieganie przestępczości małoletnich i wiktymizacji dzieci jest priorytetem rumuńskiej policji przez ostatnie 4 lata. W 2013 r. na poziomie krajowym, departamenty zapobiegania przestępstwom rumuńskiej policji wdrożyły 318 prewencyjnych kampanii/projektów/planów działania. Przeprowadzono 8950 działań uświadamiających z około 372 882 beneficjentami (uczniowie, rodzice, nauczyciele). Służby prewencyjne policji rumuńskiej współpracują blisko z służbami opieki społecznej i szkołami. Dzięki stosowanym procedurom działania i współpracy ułatwiono współpracę interinstytucjonalną, która skutkuje efektywnymi działaniami uświadamiającymi skierowanymi do nieletnich. Jednym z takich działań była kampania uświadamiająca przeciwko przemocy wśród młodych ludzi „Nie pozwól, abyś przez przemoc stał się sprawcą przestępstwa”. Przekaz z kampanii dotarł do 37 283 uczniów liceów, przeprowadzono 1051 spotkań w szkołach, 718 uczniów uczestniczyło w konkursie literackim, 509 artykułów zostało opublikowanych w lokalnych mediach, policjanci z wydziałów prewencji uczestniczyli w 461 audycjach radiowych i 131 programach telewizyjnych. W ramach kampanii przeprowadzono działania uświadamiające (spotkania z uczniami) włączając: prezentacje filmu edukacyjnego „Masz klucz!”, debaty związane z przypadkami małoletnich sprawców umieszczonych w specjalnych ośrodkach – Craiova i centrum zatrzymań dla kobiet w Targsor, komunikowanie się w zakresie środków prewencyjnych (rozwiązywania konfliktów bez używania przemocy), upowszechnianie materiałów uświadamiających (ulotki, broszury), organizację konkursu „Mój esej przeciwko przemocy”.

Przedział czasowy, w jakim DP była / jest realizowana

01-10-2013 – 31.01.2015

Krótka charakterystyka działań podjętych przy realizacji DP z uwzględnieniem głównych etapów przedsięwzięcia oraz ról poszczególnych uczestników.

1.Wymiany doświadczeń

W ramach realizacji projektu „Dziecko jako ofiara i sprawca przemocy – policyjna wymiana doświadczeń” finansowanego z Programu „Uczenie się przez całe życie” Leonardo da Vinci 60 policjantów/pracowników garnizonu lubelskiego w 12 - osobowych grupach wymieniło doświadczenia w zakresie przeciwdziałania i zwalczania zjawiska przemocy i agresji wśród dzieci i młodzieży w policjach europejskich:

  • na Malcie (Floriana) – 23-29 marca 2014r.,
  • w Bułgarii (Główna Dyrekcja Policji Krajowej w Sofii) – 11-17 maja 2014r.,
  • we Francji (Troyes i Melun) - 18-24 maja 2014r.,
  • w Rumunii (Bukareszt) – 8-14 czerwca 2014r.,
  • w Bułgarii (Stołeczna Dyrekcja Spraw Wewnętrznych) – 7-13 września 2014r.

2. Szkolenie kaskadowe

Doświadczenia zebrane podczas wizyt studyjnych, dobre praktyki oraz skuteczne rozwiązania w zakresie zwalczania przestępczości oraz ograniczana agresji wśród dzieci i młodzieży zostały przedstawione podczas szkoleń kaskadowych dla policjantów garnizonu lubelskiego. Uczestnicy wymian w poszczególnych krajach przedstawili przygotowali prezentacje nt. rozwiązań stosowanych w Bułgarii, Francji, Rumunii oraz na Malcie.

3. Seminarium podsumowujące realizację projektu

Seminarium podsumowujące realizację projektu odbyło się w Lublinie w dniu 28 października 2014 roku. Uczestniczyli w nim przedstawiciele partnerów zagranicznych oraz policjanci/pracownicy realizujący zagadnienia związane ze zwalczaniem przestępczości wśród nieletnich. Seminarium stanowiło okazję do podsumowania realizacji projektu oraz zaprezentowania ciekawych rozwiązań na przykładzie Malty, Rumunii, Bułgarii oraz Francji.

Korzyści z zastosowania DP (efekty, wyniki, itp.)

- wymiana oraz pozyskanie wiedzy i doświadczeń posiadanych przez partnerów zagranicznych w zakresie przeciwdziałania i zwalczania zjawiska przemocy i agresji wśród dzieci i młodzieży,

- zwiększenie kwalifikacji zawodowych lubelskich policjantów
w obszarze przeciwdziałania i zwalczania zjawiska przemocy i agresji wśród dzieci i młodzieży,

- ułatwienie rozwoju zawodowego policjantów poprzez udział
w wymianie i szkoleniu kaskadowym,

- wsparcie uczestników wymian w prowadzeniu szkoleń, na podstawie obserwacji umiejętności trenerskich zagranicznych partnerów,

- wdrożenie innowacyjnych rozwiązań i skutecznych metod wypracowanych przez partnerów zagranicznych,

- poprawa umiejętności językowych uczestników wymiany.

Sposób / metoda pomiaru wyników osiąganych w trakcie realizacji DP

Na podstawie testów wiedzy, ankiet oraz list obecności.

Uniwersalność DP – ocena możliwości zastosowania w innych jednostkach Policji

DP możliwa jest do przeprowadzenia w każdej komendzie wojewódzkiej Policji.

Rozwiązania przyjęte przez partnerów zagranicznych w zakresie przeciwdziałania i zwalczania zjawiska przemocy i agresji wśród dzieci i młodzieży są możliwe do zaimplementowania w każdej jednostce organizacyjnej Policji.

Zasoby niezbędne do zastosowania DP (techniczne, osobowe)

Do zastosowania DP, potrzebne jest nawiązanie współpracy

z partnerami zagranicznymi, opracowanie tematyki i planu szkolenia, przeprowadzenie wymian, szkolenia kaskadowego, wyznaczenie osób szkolących i uczestników szkolenia.

Skutki finansowe zastosowania DP (ewentualny sposób finansowania)

Możliwe źródła finansowania – program Erasmus +

Dotychczasowy sposób propagowania/ upowszechniania DP

Materialne efekty w postaci materiałów szkoleniowych (prezentacje partnerów zagranicznych, prezentacje ze szkoleń kaskadowych) oraz raport zawierający rozwiązania stosowane przez Policję w Rumunii, Bułgarii, Francji i na Malcie, rozesłane do wszystkich komend wojewódzkich Policji w Polsce, komend miejskich/powiatowych Policji woj. lubelskiego, jak również do partnerów zagranicznych.

Wykonał:

Anita Gumulska – Starszy Specjalista Wydziału Prezydialnego KWP
w Lublinie

Informujemy, że w celu uproszczenia procedury zbierania informacji o „dobrych praktykach”, istnieje możliwość przesyłania formularzy opisujących DP z poziomu KPP / KMP / KRP bezpośrednio do Gabinetu KGP na nr faks 72 119 04, chyba, że odpowiedni Komendant Wojewódzki Policji wyraźnie zastrzega sobie prawo do koordynowania, zatwierdzania i przesyłania tego rodzaju informacji.

Materiały należy przesyłać w formie elektronicznej na nośnikach zewnętrznych (preferowany zapis na płytach CD), z dołączonym - w formie papierowej - zatwierdzonym formularzem Dobrej Praktyki. Istnieje też możliwość przesłania wersji elektronicznej dokumentu bezpośrednio na adres: Ten adres e-mail jest ukrywany przed spamerami, włącz obsługę JavaScript w przeglądarce, by go zobaczyć



[1] Dobra praktyka – sposób wykonania zadania, uniwersalne rozwiązanie, praktyka pozwalająca na osiągnięcie wyznaczonego celu w sposób skuteczny (zrealizowano zaplanowane działania i osiągnięto zaplanowane wyniki; zgodny z ustalonymi założeniami) i efektywny (wykorzystane zasoby nie przewyższają osiągniętych wyników).

[2] Akt prawny o charakterze zewnętrznym lub wewnętrznym stanowiący podstawę do działania lub wspomagający wykonywanie czynności. Jeśli działanie jest oparte na wewnętrznym akcie zarządczym kierownika jednostki, należy przywołać tytuł, nr i datę aktu, np. Decyzja Komendanta Powiatowego Policji w/ nr /data.

 
następny artykuł »